| |
| چهارشنبه 30 دی ماه سال 1383 |
| انتخاب هدف و احساس حقارت |
او از همان روزهای اول می فهمد که به تنهایی قادر به زندگی و حل مشکلاتش نیست . از مقایسه ی خود با دیگران در می یابد که ناتوان تر از دیگران است و از همین جا ، نطفه های احساس حقارت در او شکل می گیرد . اما ، تمام تلاشهای کودک در جهت رشد و پیشرفت نیز از همین نقطه آغاز می شود. به عقیده ی آدلر ، اساس تعلیم پذیری ، درک احساس حقارت از سوی کودک است . ضمن این جریان ، احساس خستگی ناپذیری در کودک بیدار می شود که راه را بر سیر یادگیریهای بی شمار او می گشاید و بدین وسیله کودک می تواند در مدتی کوتاه ، توانایی های بسیار بدست آورد. اما ، اگر از کودک ، فرصت غلبه بر مشکلات گرفته شود ، او بیشتر احساس ناتوانی خواهد کرد و از آنجا که مدام در پی ارزیابی خود است ، بی کفایتی و ناتوانی را جزیی از خود دانسته و به این ترتیب احساس حقارت تبدیل به عقده ی حقارت خواهد شد .
به عقیده ی آدلر انسان ، موجودی است هدفمند و با همه ی تاثراتی که از محیط بیرونی و درونی می پذیرد ، باز هم آن قدر آزادی دارد تا به هر صورت که بخواهد ناهمواری های زندگی را بر خود هموار کند و با اراده ی آزاد هر هدفی را برگزیند .
هدف هر انسانی نیز ، در همان مراحل اولیه ی کودکی پی ریزی می شود . هدف او غلبه بر احساس حقارت و دستیابی به آرامش و برتری است .این هدف در راستای غلبه بر دشواری ها و احساس حقارت درونی فرد شکل می گیرد و به گونه ای است که دستیابی به آن ، به او احساس برتری و تعالی شخصیت می بخشد . به قول آدلر ، هر کس به تناسب هدفی که انتخاب کرده ، عمل می کند . حال اگر ، فردی در کودکی بیش از پیش تحقیر شده باشد ، آمادگی بیشتری دارد تا هدفهایی بلندپروازانه را انتخاب کند که ایمنی از دست رفته ی او را جبران نماید . اما ، از آنجا که چنین اهداف و انتظاراتی در دنیای واقعی غیرقابل دسترس است ، او با کوله بار مشکلات گذشته در می ماند . بسیاری از مشکلات روانی زمانی ایجاد می شود که فرد هدفی نادرست را با جهت گیری غیر اجتماعی و انتظارات غیر واقع بینانه انتخاب کند . (ادامه دارد) |
|
| |
| سه شنبه 15 دی ماه سال 1383 |
| روان شناسی فردی و آدلر |
| این چند وقت مشغول نوشتن مطلبی بودم در خصوص روان شناسی فردی که البته هنوز هم تمام نشده ، گر چه چندان مناسب وبلاگ نیست اما ممکنه هم برای بعضی دوستان جالب باشه ....
-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
روان شناسی فردی آدلر *، تبری است که بر پایه های کهن قدرت طلبی ضربه می زند ، خود مداری و مرد سالاری را نفی می کند و انسان را نه در حالتی شاعرانه ، بلکه در واقعیتی قابل حضور شناسایی می کند. آدلر با ای کاش ها و چنین و چنان ها بیگانه است . او معتقد است که برای زندگی سالم و هدفمند ، ناگزیر به پذیرفتن محدودیت ها ، مقدورات و مشکلات این دنیا هستیم .
از دیدگاه روان شناسان فردی،انسان در نگاه اول “ موجودی اجتماعی است “. از دیدگاه زیست شناسان و حتی روان شناسان تکاملی که حهت گیری آدلر نیز با آنان همسوست ، انسان ناگزیر به زندگی اجتماعی است . سالها قبل ، داروین توجه انسانها را به این حقیقت جلب کرد که هیچ حیوان ضعیفی در طبیعت ، به تنهایی زندگی نمی کند و انسان در زمره ی ضعیف ترین موجودات است . چگونگی تغذیه ، ویژگیها و سبک زندگی او ، مستلزم برنامه ی محافظتی متمرکز است از این رو ، زندگی گروهی ، بهترین تضمین تداوم امنیت برای موجود زنده است .اما منظور از امنیت ، تنها امنیت داشتن از خطر نیست بلکه ضریب اطمینان بالا از تداوم حیات موجود زنده در مناسبترین شرایط مد نظر است. کودک از اولین لحظه ی تولد جویای برقراری رابطه است و از همان لحظات اولیه است که رابطه ی مادر می تواند همکاری و مشارکت را به کودک بیاموزد و به او احساس امنیت بخشد .او از همان روزهای اول می فهمد که به تنهایی قادر به زندگی و حل مشکلاتش نیست
*آدلر بنیانگذار نظریه ی روان شناسی فردی است! |
|
| |
| سه شنبه 8 دی ماه سال 1383 |
| سکوت خطر ناک است |
| http://irdir.com/topic.asp?TOPIC_ID=2370&FORUM_ID=30&CAT_ID=1&Forum_Title=%90%D2%ED%CF%E5+%CE%C8%D1%E5%C7&Topic_Title=%D3%98%E6%CA+%CE%D8%D1%E4%C7%98+%C7%D3%CA
من باب تغییر نام خلیج فارس ! |
|
